در باب شعر و هنر
ارغوانم ارمغان ظلمت و تاریکی شبهاى این ویرانه است اهل این محنت سرایم (علیرضا مطلبی) (ثبت شده در سایت shereno.com) بیست و چهار ِمنحوس (علیرضا مطلبی) (ثبت شده در سایت shereno.com) ساطور ِ دردهایم سر از تن ِ درمانها جدا میکند و ناامیدانه امیدوارتر میشوم به رهایى به آزادى و چه بی تابانه لَطه هاى دهانم به فریاد درآمده اند از فشار زلزله اى که در جانم برپاست از بغض هاى فروخورده و مدفون صدایى به وسعت نشنیدن در این پهنه ی بی صدایی از لطه هاى جانم و چه زجرآور است کنون که فریادم از سکوت نیز شکننده تر است و کسى را یاراى شنیدنش نیست و اگر می بود به خنده ای پاسخش میگفتند گناه چیست؟ فهمیدن و گناهکار آنکه فهماندن ِ فهمیدن را فریاد میکند و من درک کردم ُ دانستم که نمیدانم هیچ و این شد سرآغاز بینش و غایت دردم بلیغ تر میگویم اینرا آری تار مرا به پود ِ این درد بافته اند این درد همین درد (علیرضا مطلبی) (ثبت شده در سایت shereno.com) با نگریستن به حرکت درآمدم و در حرکت نگریستم و دراین هنگام حقیقت را باز یافتم و گریستم و دیگر نه توان ِ نگریستن بود ُ نه توان گریستن حقیقت بود،حقیقت محض،حقیقت تلخ ُ زیبا و مرگ آور نیزهم و اینگونه گذشت دورانی که فهمیدم زنده ام وچه دردآور آن قبل تر،آن زمانیکه مرده بودم و مجاز ُ انکار را حقیقت میپنداشتم و رخوتش را صلابت وچه دردآورتر این زمانیکه گویی در گورستان به زندگی نشسته ام و با مردگان ِ مردگان هم نفس شده ام من سخن نمیگویم فقط نفس میکشم آنهم در خلَاْ آنهم در انزوا وگوش خود را از صداهای شیپوری ِ نیشدار ِ این مردگان سخت میفشارم تا شاید اگر زمانى بود و این سرسام آور ِ مرگزا امان دهد بتوانم شنید و بتوانم فهماند،نوایى زیبا را حقیقت را به دیگران به مردگان کنون اما این مردگانند که به سخن درآمده اند ومن خاموش در زندان مردگان و انتظار میکشم آن زمان را که تو بیایى و قفل زندان بگسلی و وارهانی من را و سخن را مردگان اگر بگذارند!!! (علیرضا مطلبی) (ثبت شده در سایت shereno.com) تو به مـن درسِ محـــبت دادی جوهرت مهر و ز کـین آزادی بـا دورنـگی و ریـا بیـــگــانـه از ازل لطف و صفا را زادی من فقط محنت و غم بودم و هیچ تو ولی با منِ غــــــــمگین شادی خوبی توست که شهره است به هر کوی و گذر ایـن درست اســت که تــو رنــگ به دُرها دادی مانده ام من که چه گویم به تو ای دُر و گوهر ای که از تـوست همه ســــــبزیِ هـــــر آبادی می درخشی تو در این پهنـه ی گیتی آری قـاصـــدک گر گذرت خورد ز ما کن یادی (علیرضـــا مطلبی) حرفهای بسیاری برای گفتن داشتم انسانی را نیافتم تا بگویم آنها را نوشتم... دیروز از بیمارستان مرخص شدم دستهایم را قطع کردند ! گفته اند تو اهل اینجا نیســـــــتی گویی اندر جاهلیت زیســــــــتی هردم از تو میرسد بر ما جفـــــا بس که تو دم میزنی از ما ســوا چون به هر جمعی رسی ساکت شدی در میانه بودی و غـــــــافل بُدی هر زمان با هر پری جامی زدیم تو برنجیدی و گفتی فاســـــــــدیم هر چه که کردیم گفتی باطل اســـت این حجابی، این غباری بر دل است چون تو هستی، دست و پامان بسته اســــــــت گویی اندر شصت و هفتاد و جوانی رفته است دیده اند تا که به تو بد می رســـــد شاد و مسروری و شـاکر از گزند راست می گویند این جا این زمان مغز تو شیرین شـــــــده تا بیکران روزگارت چیست ؟ آه و زاری است جملگی دست بر دعا برداری اســـت همرهان رفتند و تنها گشــــــته ای بی خود از خود تا کجاها رفته ای آخــــر این شد زندگی یا مردگی زندگی کن ، زندگی کن، زندگی تو ببین حــــــال خوش و احوال ما روز و شب را کرده ایم هردم صفا شور و حال و عشق و مستی کن بیا بِه شود رخـــسار تو، بس کن خــطا وَه که خوش آمد حدیثی در سرم از امامِ شــــــهره ی علم جعفرم که بهشت کافران است این جهـــان در قرینه مومنان اند ســـــیر از آن در سرای باقی آن شد، جای این مؤمنی در جنت و کافر حـــزین تلخ می شد زندگی در کــــــــام او چون دگرگون شد حالش زان سبو کس نمی فهمید حــال و روز او جملگی در غفــلت و غافل ز او سال ها چرخیدم اندر روزگار در پی اهــــــل دلان بی قرار آن که با آن می کنند شادی و شور شـــادی نَبوَد راهی باشد تا به گور آن که اســـمش را گذارند زندگی مردگی شد، مردگی شد، مردگی زندگی یعنی که خود را یافتن از برایش با خـــــــدا پرداختن زندگی یعنی سراســــر بندگی شور و شوقی از بر سازندگی توشــــــه بردن از بیابان فنا کار عشق است نه که دل بستن به آن شد سپر عمری ز آن شوریده ســـــر کو به کو، منزل به منزل، در به در انتظــار و انتظــار و انتظــــار بی قراری می کند در این دیار تا رســـــــد از یار نیکــویی خبر حرف آن در این و این در آن اثر تا که در این راه پر شیب و فراز هفـت اندر هفــت اندر هفـت راز هفت دره، هفـت دریا، هفـت کوه تا رسد بر نقطه ای بس با شکوه طایر قدســی بباشــــد در کنار رهنمای او به آن ملک و دیار (ثبت شده در سایت shereno.com) همی پرسند ز حال من به امروز چگونه شام خود را کرده ای روز ز احوالات خود با ما بگو هی نبینم که شدی بیرنگ چون دی ز مال و پول وضعت در چه حال است حسابِ مستی ات در حد آل است به چه مقصود همى پرسند که چونی که هر چه باشد آن هستند خونى؟ فغان نامردمان این زمانه به سود خود کنند تیری کمانه به سر فکری به جز خود را ندارند برایت جز به خاری هیچ نکارند به خود گویی که من بدبین و بى مهر چرا هستم به این اجسام پر سحر اگر مهری بُوَد جنگی نشاید وگر چشمی بود گل را نساید چگونه شد ملول مولا ز کوفه؟ که احمد را بزد سنگ و علوفه؟ امان از این دوروز کار هستی که هر چه میرود در آن ز پستی به اموال و هوس دارد هوایی نباشد غیر از آن دیگر ردایی نمی دانند ز اصل و جایِ باقی سراسر فکرشان در عمرِ فانی زاین رو هر چه باشد کار باطل زپرسش از برای حال عاطل اگر خواهی کنی خدمت به این خلق مشو غافل ز درد مانده در حلق که خون در رگ دهد جانی به انسان تو هم چون آن بگیر سستی ز هر جان (ثبت شده در سایت shereno.com) شراب بگفتم حال من خیلی عجیب است برایم گفتنش خیلی صَعیب است بگفتا از چه رو گشتی بدین سان شدی شوریده و نالان زاین جان بگفتم طاقت و صبری ندارم همی خواهم زاو تا خون ببارم بنالم روز و شب از کار هستی چرا اینگونه شد معنای مستی شرابی از خِباثت ها بباید بگویند چون خوری پاکی بیاید به عمری مستمر دَریوزه باشند ز این خونابه ها مانند لاشند بگویند زندگی یعنی که یکدم بخور شادی بکن بیگانه با غم صفایی که فقط یکدم بپاید همان بهتر که از اول نیاید به خود گویم که فکرم ناتوان است بزرگان هم نگفتند این همان است نخواندم در کتابی آسمانی که این باشد رَهین زندگانی ندیدم از بزرگی یا که پیری بگوید مِی بخور تا که نمیری که دیده در تیه گلهای رنگی چه آرامش بُوَد بر فرش سنگی چگونه گویم از مستی باقی از آن شیرین شرابِ پاکِ ساقی که این یعنی همان دریای پر نور برای آگهی شو صید آن تور نگنجد در زبان تا بیش گویم اگر هم این شود با خویش گویم که اَفهام زمانه تاب نارند به خواب تا روز آخر شوق دارند هنوزم شِکوه ها در سینه باید ولی دراین سخن دیگر نشاید همی دانم که حرفم نزد اینان همه نقض است و بی ارزش به کیهان ثبت شده در سایت(www.shereno.com)
ارغوانم حاصل ِخونهاى ِ عاشق پیشگان ِ با زمان بیگانه است
در دلش آشفته است
ارغوان در خانه،بى کاشانه است
میخورد هم خون دل
هم دست و پایش بسته است
ساقه هایش رنگ ِ سرخ ِ لاله های ِ پرپر ِ در زیر ِ پاها رفته است
او به حق پروردگار ِ درد و ماتم های ِ بس دردانه است
حرف درد در نزد او شرمنده است
ارغوان در این خراب آباد ِ مسکوت ِ غمین
هیچ همراهی نمی یابد
به جز اشک ِ پراز خون ِ حزین
او میان همزبانانش چه تنها و غریب
گشته همچون کوره ای بس آتشین
گشته از هر شور و شادىْ بى نصیب
استقامت پیشه اش بود و امید در ریشه اش
خشک شد اندیشه اش
بعد از آمالی که آخِر
نا امیدی ها از آن شد مُعتَمَر
ارغوانم ارغوان
دیرگاهیست همه دراین مشوش دخمه ی ِ بی نور و درْ
کرده اند روز و شب خود وقف ِ نان
میکنند این کار را از عمق ِ جان
فارغ از آن لاله های ِ بی زبان
بعد از آن هم خوردن و فکر هوس های لذیذ
از ظنشان
و سپس انجامشان
غافل از خود غافل از احساس ِپاک
میرسد اکنون دگر آغاز خواب
بعداز انجام ِ تمام ِ آنهمه کار ِ خراب
میرسد پایانشان
عمری از آن عمرشان رفت و ندانستند به خواب
گوششان و چشمشان هم کرّ و کور
گویی بودند زیر آب
حسرتا
شاید و شاید که با خواب ِ عمیق ِ آخری آیند به هوش
و شوند مانند ِ موش
که چرا بودند همسان ِ وحوش
***
ارغوان باید که از اینجا گریخت
رفت در سویی دگر
خاک اینجا سخت گرفتست ریشه ام
ارغوان اینرا بگفت
جای ِ دیگر من ندارم ای عزیز
در دلم خونابه جوشد در سرم فکر محال
خسته ام از حرف گفتن با کویر
خسته ام از گفتگوها با خودم
از سخن ها با کس و غیر کسان
در عذابم از کران تا بیکران
دیگر اما حرفی بر لبها نبرد
ارغوان با گریه اینها را بگفت
بعد از آن جان داد و مُرد
بیست و چهار بهارِْ محبوس
بیست و چهار سال سکوت ِنامحسوس
بیست و چهار سال تنها و یک ناقوس
با صدایی پر ز هاى ُهوی تنهایی
و امواجی پر از کابوس
و رنگش آن همان تلخینه رنگ سرد ُ منحوس
عجب رنگیست مخصوص
از کجاهایش بگوییم
هان
از شروع اولین روز طلوعش
گریه های ممتد ُ جیغ کبودش
با تمام هیچ نادانستن از دنیا
بستن چشمان ُ ترس از باز بودش
من کنون
صد بار و صد بار آفرین گویم
به آن دوران
به آن ساعات بی فکری
به بستن ها و زارى ها
به ناترسیدن از چشمان ِنا اهلان
و مضحک خنده های ِ بی غمان ِ راحت از دنیا
و نادیده بدیدن هاى ِ آن پوکیده سرهای از تهى سرشار
و پوسیده دلان ِ توأمان بى عار
و اینک بعد از آن ایام
که با پایان ِ بی فکری ُ آن زارى شود آغاز
در همان روزان ِ شوق و شور و بی تابی
پروراندم در سرم من جمع یاران را
آن جمیع ِ آدمیزادان ِ انسانى
من خودم را مژده میدادم
به دیدار لبان ِ آشنا با درد
و شنیدن های منصف
هم صدا با درک
و حضور عاشقان ِ عشق و بیداری
سروران علم و بی کاری
آه
چه میپنداشتم من
که می آید زمانى نیک بهاری دلنشین
از براى آنهمه انبوه ِ برف و سردی و سرما
ولی افسوس ُ صد افسوس
به این راهی که پیمودم
به این راهی که می بینم
به راهی که من دارم
تمامش نه که بن باز
فقط بن بست است
تمام راه ها تنگ است
هزار افسوس ز هوشیارى
به فهمیدن به بیدارى
و اینک بعد از آن تکرار
می رسد اینسال و اکنون بدتر از پیرار
روی ذهنم دردی از سنگینی الوار
کر شده است گوشم
ز فریاد درونم که زند هى زار
اى فغان اى داد اى بیداد
آتشی با رنگ سرما شعله ور در من
سوزدم این شعله ى سرما
دوستانم
این به ظاهر آشنایان
گویدندم که چرا سردی تو با اعضاء
من فقط خندیدم و حرفى نگفتم آه
و به ظاهر ساختم اى واى
در درونم لیک
سوختم از داد
میزنم فریاد و گویم آه
بعد از آن خاموش
من دوباره میروم در راه...
تا که بینم بعد از این کابوس ِ منحوس
بعد از این ایام
چه پیش آید مرا
افسوس گاه یا بی گاه
و شاید کاه
از نگاه ِ سرخوش انگیزان ِ نفرتبار ِ بى آه
که آنرا میکنم من کوه
عجب! ای وای!
میخورم افسوس ُ در سر
من فقط یک آرزو دارم
که دیگر بار
نبینم من بهاری بعد از این منحوس رنگ
و میدانم که با آغاز ِ مرگ
میرسد بر درد پایانی ابر
و محقق میشود آن آرزو
و دیگر آرزوهاى قشنگ
میرسد پایان ِ ننگ
میزنم بر حزن و غم سنگی ستبر
رشـتـه ی وفـا مـگـر گسستنی ست؟
بـگـسلـم ز خویـش و از تـو نـگسـلم
عـهـد عـاشقـان مـگر شکستنی ست؟
***پ.ن 1)
15 دی زادروز فروغ فــ ــرخــزاد گـرامی ...
***پ.ن 2)
به مناسبـت روز مـیلادش پنجشـنبه و جمعه 16و17 دی سـر مزارش بــودم ...
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
درباره سايت
منوی سايت
نويسنده سايت
آرشيو سايت
موضوعات سايت
پيوند ها
اختصاصی ويژه
طراح قالب
امكانات سايت
