ما آبستنیم
در اندرون ِ ما
کودکی پیوسته زار می زند
در رستوران ها
در اجلاسیه ها
در تخت خواب ها.
گاهی که خیلی جدی می شویم
در بحث ها و مجادله ها
دستان کوچکی از درون
دل و روده ی ما را چنگ می زند
گلیم حرف باف شاعران
به پشیزی نمی ارزد
تلخ می شود دهان روح
به وقت بیان حرف های بی معنی
کتمان کنید چون عروسان ِ نو شکم ِ بی خدا
اما این یکی جز با مرگ زائو کورتاژ نمی شود